« هَذَّ » به فتح باء و تشديد ذالِ با نقطه ، مصدر باب نَصَرَ مفعول مطلق براى نوع است . به معنى شتاب در خواندن چيزى . « وَلا تَنْثُرْه » به نون و ثاى سه نقطه به صيغه نهى حاضر ، باب نَصَرَو ضَرَبَ است . « الرَّمَل » به فتح راى بى نقطه و فتح ميم ، آنچه زينت كنند تخت را يا حصّه را به آن از جواهر كه متفرّق باشد و بارانى كه قطره هاى كم و متفرّق باشد و هر دو اينجا مناسب است . و اين لفظ مىآيد در كتاب الصلاة ، در حديث چهاردهم ، بابُ ما يُسْجَدُ عليه وَما يَكْرَه كه باب بيست و هفتم است . « افْزِعُوا « 1 » به فاء و زاى با نقطه و عين بى نقطه به صيغهء امر باب افعال است . الإفْزاع در جزع و زارى انداختن كسى را [ گويند ] و مراد اينجا نرم و نازك و گريان و ترسان كردن است ، چنانچه مىآيد در باب دهم . « القاسيَة » به قاف و سين بى نقطه و ياى دو نقطه در پايين جمع قاسى : دلهاى سخت . مخفى نماند كه ذكر صيغهء جمع بعد از ذكر صيغهء مفرد اشارت است به اينكه خطاب در آيت متوجّه رسول است امّا مراد امّت است . « لا يَكُنْ » به صيغهء نهى غايب مُعتلّ العين باب نَصَرَ است . يعنى : پرسيدم امام جعفر صادق عليه السلام را ، از قول الله عزّ و جلّ در سورهء مزّمّل : « و سنجيده بخوان قرآن را نوعى از سنجيده خواندن » ، گفت كه گفت : « امير المؤمنين عليه السلام در تفسير اين آيت كه ، ظاهرساز قرآن را نوعى از سنجيده خواندن ، گفت : از ظاهر ساختن و به شتاب مخوان آن را مثل شتاب خواندن شاعر شعر را كه براى رعايت وزن و آرايش محض لفظ مىباشد و پراكنده مكن حروف قرآن را در خواندن مثل پراكنده كردن جوهر در وقت زينت دادن سدير ، و ليكن نرم كنيد دلهاى خود را كه سخت است و بايد كه نباشد .

--> « 1 » در اصول كافى با ترجمه و شرح مرحوم مصطفوى « افْزَعُوا » يعنى به صيغه مجرّد نه باب افعال ضبط شده و گمان مىرود كه متعلق اين فعل يعنى « قلوبكم القاسية » كلمهء القاسية اسم فاعل مؤنث باشد كه براى قلوب صفت قرار گرفته است نه آنكه جمع قاسى باشد كه در متن آمده است